ومن چه تلخ خندیدم

دوباره دراوج تنهایی وخستگی

به حال تمام خنده های خودگرییدم

همان اسب سفید رویا که می آمد

ز جاده ی زندگی ام افسار گسیخت

همان امید تازه ای که پیدا شد

دوباره در غم واندوه پنهان شد

چراغ کوچک شهرتاریک سینه ام

نشست به سوسو وشعله اش پایان شد

دوباره من وتاریکی وسکوت دلم

دوباره من ودردهای سخت که بی درمان شد

ولی هنوز ازستاره های آسمان

برای خود لباس نقره ای دوزم

ولی هنوز به یاداسب چشم برجاده

نشسته وافساری ازنور می دوزم

قطره قطره اشک های آسمان را جمع می کنم تا دریایی از غم های این لاجوردی بزرگ بسازم ،قدم به قدم به خورشید نزدیک می شوم تا حرارت سینه ی سوزانش پوست لطیف احساسم را نسوزاندودریای غم آسمان را تقدیمش می کنم تاسوزش دلش رابااشک های آسمان آرام تر کند.لرزان لرزان به کنار ماه می روم واورابرای همیشه بودن درکنارستاره ها خواستگاری می کنم ومهرش راسینه ی آسمان قرار می دهم .!

به زمین برگشته واورابه تحمل قطره قطره اشک آسمان،حرارت سوزان سینه ی شمس تابان ونازهای زیادمهتاب در آسمان دعوت می کنم.!

زمین را پذیراترین یافته ام.

.آن را برای زیستن انتخاب کردم و استقامت راازوجودش آموختم…

می نویسم برای تو:

برای تو که پیراهنت بوی صداقت محمد(ص) را می دهد،ان روزهاکه صادقانه وعاشقانه،خدارادرکوچه های مکه وطائف می خواندونوازش سنگ های جهالت را تحمل می کرد.

کجایی ای پسر نور؟

هنوز درکوچه ی بنی هاشم صدای خسته ی فاطمه (س) می آیدآنگاه که تورابین درودیوارخواند.هنوزشیعیان مدینه خاک غربت علی رابه سرمی ریزندوبه دنبال چاه خستگی هایش می گردندتانجوای دلش راازآب وازچاه بپرسند.

توبیاوبگو...

پدر مهربان روزگار ... بیا ...

میلادت مبارک!

میلادت مبارک.

چه کسی جزخدا؟

آنگاه که گاه رفتنتان رسید ، گامهای من برای دورشدن از شماتردید می کردند.

تمام وجودم صدایتان می کردو باور نشنیدن صدایتان برای همیشه، من را ثانیه ای هزار بارمی کشت وزنده می کرد.مادررانداشتن،پدرراندیدن وصدای دلنشین خواهررانشنیدن آرزویی جزمرگ برایم نمی گذاشت.آنگاه که تنهادرفاصله ی دوتخت دوعزیزرانظاره می کردم فاصله ی دو دل،دل من تا دل خدا،ذره ای بیش نبود. آنگاه که فرشتگان آوای زیبای انا لله...رابه گوشم زمزمه می کردندوباورخاک بودن و به خاک رفتن رابه سینه ی کوچکم تلقین می کردند،چه کسی؟چه کسی جزخدافریادم را شنید؟

هیچ کس وهم اوبهترین پاسخگویش بود.

آنگاه که صدای ناله های ازچاه برخاسته ی عزیزترین مادرو چشمان کمرنگ وزیبای خواهروصدای نفس نفس پدررا می دیدم ومی شنیدم ،نمی پرسیدم،نمی پرسیدم چرا؟ آری خداباتمام قدرتش درکنارم ایستاد.آنگاه که سینه ی مادررابه دست جراح روزگارسپردم واوبه خاطرمن،تنهابه خاطرمن ازدردفریادنکشید،چه کسی جزخداچه کسی جزاودردم را فهمید؟ آنگاه که تنهابرای مدتی پذیرفتم لباس خانه داری اش رابه تن کنم چه کسی جزخدای بانوی صبر،چه کسی جزخدای زینب،خدای زینب(س) دردم را فهمید؟

آنگاه که تواناترین زندگی ام رادرناتوانترین شرایط می دیدم چه کسی جزخداتوانایم کرد؟ آنگاه که برای بزرگترین  خانه ،دردل،لای لای مادرانه می خواندم چه کسی جزخدا،چه کسی جزخداصبرم داد؟

آنگاه که درپیچ وتاب غربت ،سلطان غریبان را،رضاراصداکردم ،چه کسی جزخدا،جزخدای رضا غربت رامی فهمید؟آنگاه که عصای دستان بزرگ وناتوانت شدم ودرپیچ وتاب لحظه های اضطراب برای تپیدن قلبت خداراصداکردم وبرای زنده ماندنم شنیدن صدای نفس توراای مادر،دعاکردم،چه کسی جزخداپاسخم گفت؟

خدایا ممنونم ممنونم

ممنونم.

به نام خدا......

در مکه هم به یاد تو

 به یاد خنده های تو

احرام عشق بسته ام

به نیت نگاه تو